Κυριακή, Απριλίου 16, 2017

Ο φόβος της αληθινής ζωής...


Ο φόβος της αληθινής ζωής

(σημειώσεις για την αποτυχία της διύπαρξης / αποσπάσματα)


Η αποτυχία του ανθρώπου να δι-υπάρξει (όταν μετά βίας κατορθώνει και υπό συνθήκες να συν-υπάρχει) δεν οφείλεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, σε κάποιες εγγενείς, βιολογικές, ‘κατασκευαστικές’ αστοχίες, μειονεξίες ή διαστροφές. Η αποτυχία αυτή (και μάλιστα παταγώδης) οφείλεται σε κάτι τόσο τραγικά απλό που μοιάζει σχεδόν απίστευτο: Στο φόβο του για την αληθινή ζωή. Κι όχι απλά φόβο αλλά τρόμο. Που του επιφέρει παράλυση, ακινητότητα και πλήρη αποδυνάμωση σε όλα τα λειτουργικά του συστήματα και υπο-συστήματα.
Από τα τρία στάδια εκδίπλωσης ή προβολής, όπως προσωπικά τα αντιλαμβάνομαι (ύπαρξη, συνύπαρξη, διύπαρξη), ή με μια άλλη νοηματοδότηση, εκδήλωση, σχέση και ολοκλήρωση (αλλά υπάρχουν κι άλλες), η δεύτερη είναι ο στίβος στον οποίο μαχόμαστε όλοι να επιβιώσουμε. Η συνύπαρξη προπαγανδίζεται ως περίπου ο εδεμικός κήπος των απολαύσεων και των ηδονών. Τραγική είναι η ειρωνεία βέβαια πως ο βιβλικός ‘παράδεισος’ αστόχησε όταν από τη συνύπαρξη ‘οι δυο’ ενοικούντες αποπειράθηκαν να βιώσουν την διύπαρξη. Τούτο απηγορεύετο αυστηρώς όχι από μια ιθύνουσα αρχή αλλά από τους ίδιους. Η παραβίαση του εσωτερικού πρωτοκόλλου οδήγησε την έξοδο στην ύπαρξη, δηλαδή στον υποβιβασμό. Είναι ένα απλό σχήμα. Και κατανοητό. Δεν χρειάζεται κανένα μεταφυσικό μανδύα ή θεολογικο-ανθρωπολογικο-οντολογική τεκμηρίωση. Καμιά απολύτως. Το σχήμα είναι καθαρό. Ο τρόμος της αληθινής ζωής εξόρισε τους ‘πρωτόπλαστους’ στο επίπεδο της απλής ύπαρξης. Και από τότε μπορέσαμε με χίλια ζόρια να ανέβουμε απλά ένα σκαλοπάτι και να περάσουμε στην συνύπαρξη. Το μπορέσαμε όμως;
Ακόμη κι αυτή η λειτουργική και ‘αγαπησιακή’ ενδοοικογενειακή συνύπαρξη είναι ένα κολοσσιαίο κατασκεύασμα με πήλινα πόδια, κάτι σαν τον πύργο της Βαβέλ. Ο καθένας μιλά τη δική του γλώσσα και ο καθένας, εν δυνάμει, μισεί και χρεώνει τους άλλους με την πρώτη ευκαιρία. Ο πατέρας, στην καλύτερη περίπτωση, είναι απόστατος και μη παρεμβατικός, η μητέρα είναι η μεγάλη αγκαλιά, τα παιδιά διψούν για την ενηλικίωση για να τερματίσουν την τραυματική περίοδο της ασφυκτικής συμβίωσης με τους ‘ανεπιθυμήτους αυτούς αγνώστους συγγενείς’. Όλο αυτό προπαγανδίζεται με ‘χριστουγεννιάτικες’ ορίζουσες ως την ιδανική κυψέλη για να μεγαλώσει με υγεία και ενσυναίσθηση ένα παιδί και να γίνει… το επόμενο κάθαρμα της κοινωνίας. Που θα είναι καλός με τους καλούς και κάθαρμα με… όλους. Και θα παντρευτεί κάποια μέρα των ημερών κι αυτός, θα επαναλάβει το ‘επιτυχημένο’ μοντέλο των δικών του και θα φέρει μερικά ‘κουτσούβελα’ στο φως του υλικού και αισθητού κόσμου για να πάρει σειρά η ευτυχία, η αρμονία και η χαρά. Ως γνωστόν, το αφελές και παρανοϊκό αυτό εξάμβλωμα δεν λειτούργησε ούτε στις ταινίες της ΚΛΑΚ Φιλμς… Ως και ο Νίκος Ξανθόπουλος είχε υποψιαστεί την τεράστια παγίδα… την αντιμετώπισε γρατζουνώντας το μπουζούκι του…
Όταν η ίδια η συνύπαρξη αποτελεί μια χρεωκοπημένη υπόθεση και λειτουργεί ως πρόφαση για την εξυπηρέτηση αναγκών και οι άνθρωποι ως self-objects για να δανειστώ τον όρο από τον Κόχουτ, πώς να τολμήσουμε να μιλήσουμε για δι-ύπαρξη; Ο τελευταίος που αποπειράθηκε να ψελλίσει μερικές κουβέντες ‘σταυρώθηκε’ και ‘αναστήθηκε’ κατά τας Γραφάς… πάντα…
Κάποιοι ευφυείς –απομονωμένοι βέβαια οι περισσότεροι καθώς η συνάφεια με τους πολλούς είναι ένα μεγάλο τραύμα- φιλόσοφοι, ποιητές και λοιποί στοχαστές –όπως ο Φρειδερίκος Νίτσε, ας πούμε- οικοδόμησαν συγκλονιστικές ενοράσεις για το μέλλον του καλού, φίλεργου και πασιφιστή ανθρώπου… τα αποτελέσματα ξεπέρασαν τις προσδοκίες του… αν τα ήξερε είμαι βέβαιος, θα είχε αποφύγει και την περιπέτεια με την πνευματική του υγεία.
Γιατί όμως υπάρχει τρόμος για την αληθινή ζωή; Είναι κάτι που πάει ενάντια, θα πει κάποιος, σε όλα όσα γνωρίζουμε, νιώθουμε, καταλαβαίνουμε, αντιλαμβανόμαστε… υπάρχει κάποιος που να μας έδειξε που είναι η αληθινή ζωή και να μην τον καλωσορίσουμε ως ευεργέτη; Μήπως ο ίδιος ο εαυτός μας γνωρίζει την απάντηση και την κρύπτει με ζήλο, μόχθο και νοσηρή μυστικοπάθεια;
Ο εαυτός, όπως και αν τον νοηματοδοτήσει κανείς και δεν θα μπω στην περιπέτεια μιας τέτοιας παρέκβασης, βεβαίως γνωρίζει… εν τη ‘αγνοία’ του. Γνωρίζει κάτι που δεν θέλει να γνωρίζει. Αναγνωρίζει αμέσως δηλαδή αυτό που είναι χωρίς καμιά υπόδειξη, εμπειρία, εμπειρωσιακή τυραννία. Ένα μικρό παιδί γνωρίζει, για παράδειγμα. Ένας άνθρωπος με έλλειψη πρωτοκόλλων συμβατικής συμπεριφοράς (‘τρελό’ τον λένε στα χωριά) επίσης γνωρίζει. Ο βάρδος του μεσαίωνα γνώριζε. Ο έντιμος ασκητής που ανασαίνει την ύπαρξή του, γνωρίζει. Ο πολεμιστής που αναμετράται την κρίσιμη στιγμή της μάχης με το σβήσιμο των πάντων, γνωρίζει. Ο Ήρωας γνωρίζει. Ο Ποιητής γνωρίζει. Σχεδόν όλοι με μια έννοια. Και αυτό που ένας ‘απλός’ άνθρωπος γνωρίζει, ο διασκεπτόμενος αναζητητής μαθαίνει. Ο φιλόσοφος, ο στοχαστής, ο άνθρωπος με το χλωμό δέρμα και το αχνιστό κεφάλι. Κι αυτός γνωρίζει. Δεν θέλει να γνωρίζει αλλά δεν μπορεί να το εμποδίσει. Η ηδονή του να δεις πίσω από την κουρτίνα είναι τόσο μεγάλη που τα ακυρώνει όλα. Παραμερίζεις το πέπλο της Ίσιδας και…
…πετιέσαι έξω από την παραδείσια συνύπαρξη στην έρημο της ύπαρξης…
Για μια στιγμή έχεις όμως τη μεθυστική εμπείρωση της διύπαρξης… Για μια στιγμή… Και ύστερα όλα σβήνουν… Με τον ιδρώτα του προσώπου σου ξεκινάς να οικοδομείς τα πάντα απ’την αρχή. Να φτιάξεις γλώσσα για να συνεννοείσαι με τον δίπλα, να φτιάξεις προφίλ στο fb για να σε ‘αναγνωρίζουν’ όλοι, να αρχίσεις να γίνεσαι ‘πραγματικός’. Διότι μονάχα ως εαυτικό μύθευμα δεν μπορείς να επιβιώσεις. Έχεις την ανάγκη των self-objects. Χωρίς αυτά είσαι απλά μια υπόσχεση πραγμάτωσης, ούτε καν ένα υπαρκτικό πρόθεμα…
Ο φόβος της αληθινής ζωής όπλισε το χέρι του Κάιν.
Ο φόβος της αληθινής ζωής είναι που έκανε τον Ιούδα να προδώσει τον Διδάσκαλο.
Ο φόβος της αληθινής ζωής έσπρωξε τους κατήγορους του Σωκράτη στην εξόντωσή του.
Ο φόβος της αληθινής ζωής γεννά νοσηρές σκέψεις αιχμαλώτισης του αγαπημένου μέσα ‘στη σχέση’.
Ο φόβος της αληθινής ζωής ωθεί τον αγαπημένο μέσα στη φυλακή…
Κι ο ίδιος φόβος τους υπνωτίζει από κει και πέρα στην οικογενειακή ραστώνη της μεγάλης λήθης, της αέναης επανάληψης, της μηχανιστικής και ολέθριας θανάτωσής τους κάθε μέρα… ως το τέλος των ημερών
Ο τρόμος της διύπαρξης είναι εγκατιαίος, νεφρικός, αρχαϊκός, γέννημα του ίδιου του Αχανούς…
Ο τρόμος αυτός μεταμόρφωσε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους…
Στο απέραντο ‘κοινωνικό’ χοιροστάσιο, η ύπαρξη καθορίζεται από τον εκτροφέα. Η τροφή είναι εξασφαλισμένη, η πάχυνση ονειρική, η ζωή και ο θάνατος απλά μυθεύματα… κάποιες αχτίδες συνύπαρξης αχνοφέγγουν κάποιες φορές και σβήνουν αμέσως για να συνεχιστεί η τροφοδότηση των χοίρων αδιάλειπτα…
Η έξοδος από το χοιροστάσιο είναι μια αφήγηση που ήρθε κάποτε απ’έξω, έγινε ένα με τα κόπρανα και τη λάσπη και μεταβολίστηκε στον αποθέτη νοσηρών ονείρων…
Στο κάτω κάτω κι αν υπάρχει αληθινή ζωή έξω από το χοιροστάσιο, κάποιοι χοίροι θα την απολαμβάνουν κι αυτή… που νομίζουν πως διαφέρουν… όμως ίσως κι αυτούς τους τρέφει κάποιος άλλος εκτροφέας, μεγαλύτερης τάξης…


Όλα ζήτημα τάξης δεν είναι άλλωστε;
...

Σάββατο, Απριλίου 15, 2017

Εσύ και Αυτό...




Όταν είσαι παρών, αυτό δεν έχει χώρο για να υπάρξει.
Και καθώς του είναι αφόρητη η συγκατοίκηση με τον εαυτό, απομακρύνεται.
Όμως, δεν χάνεται.
Δεν αποδομείται, δεν αφανίζεται, δεν πεθαίνει.
Όσο εσύ του το επιτρέπεις, επιστρέφει και διεκδικεί το χώρο του.
Όταν παύεις να είσαι παρών, εκείνο επιστρέφει.
Όταν αρνείσαι να δεις, βλέπει εκείνο.
Όταν αρνείσαι να αγγίξεις, αγγίζει εκείνο.
Όταν αρνείσαι να κλάψεις, θρηνεί εκείνο.
Όταν αρνείσαι να ζήσεις, εκείνο θριαμβεύει.

Όταν εσύ χάνεσαι, αυτό βρίσκεται.
Όταν εσύ συρρικνώνεσαι, αυτό απλώνεται.
Όταν εσύ χαμογελάς, αυτό θυμώνει.
Όταν εσύ πεθαίνεις, αυτό ανασταίνεται...

όταν εσύ πέφτεις, αυτό σηκώνεται...

όταν όμως εσύ είσαι παρών, τότε αυτό αιφνιδιάζεται
γιατί όλες του οι νίκες ακυρώνονται
όλοι του οι θρίαμβοι γελοιοποιούνται

όταν εσύ απλωθείς σε ολόκληρο το στερέωμα του είναι σου
δεν θα υπάρχει πια χώρος γι αυτό

και δεν θα δύσει ποτέ ξανά σ'αυτό τον ουρανό...

Unleashing imagination

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2017



Όσο διαρκεί εντός σου η ψευδαίσθηση πως ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει, παραμένεις νέος… όταν ξημερώσει η μέρα που ψευδαίσθηση αυτή δεν θα φιλοξενείται πια στην καρδιά και στο μυαλό σου, έχεις πάψει να έχεις οποιαδήποτε σχέση με τη νεότητα… δεν είσαι ίσως γέρος αλλά έχεις απομακρυνθεί από τη νήσο των ονείρων, τη νήσο με τις πηγές του αθάνατου νερού… και οδεύεις ολοταχώς προς το τέλος μέσα στη θάλασσα της φθοράς…
Μεταξύ της ψευδαίσθησης αυτής και της κατάθλιψης, δεν τίθεται κανένα θέμα, καμιά συζήτηση, επιλέγω την πρώτη…

Έτσι νιώθω τουλάχιστον…

…διότι ανάμεσά τους είναι το Μεγάλο Σκοτεινό Δάσος της Πραγματικότητας, του Ρεαλισμού και του Κυνισμού… και όλα με κεφαλαία για να αποδοθεί το φρικαλέο μέγεθός τους… όμως το ότι επιλέγω την ονειρική αληθινότητα της ψευδαίσθησης, πως δηλαδή αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και πρωταγωνιστή μάλιστα να έχει εμένα (ή έστω και εμένα), δεν σημαίνει ότι αυτόματα έχω ικανωθεί να υπηρετήσω αυτή την επιλογή… γιατί είναι μια επιλογή πολύ πιο επικίνδυνη από την άλλη, του κυνικού ρεαλισμού… διότι στην ονειρική αληθινότητα οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και τα αναστήματα αναλόγως ονειρικά… δεν έχουμε να κάνουμε με ‘διαχειριστές’ και στεγνούς τεχνοκράτες του χρόνου και των τεμαχισμένων ελπίδων… εδώ έχουμε να αναμετρηθούμε με τα Έγκατα, το Αχανές και το Είναι… Τα πράγματα είναι ζόρικα, η γλώσσα διαφορετική κι εμείς δεν ξέρουμε καν την αλφαβήτα… γιατί έχουμε απωλέσει τη γλώσσα του Ονείρου και του Είναι υιοθετώντας την απείρως πιο βολική και… μανιτζέβελη της ‘καθημερινότητας’, της χρηστικής απλότητας, της ουδενίας πάει να πει…
Μπροστά στο πελώριο αυτό Υ…

…διανύεις με μόχθο το κάτω πόδι, το κάθετο κι έρχεσαι μοιραία στον κόμβο του στοχασμού πριν την απόφαση… αριστερά ο κυνισμός που χασκογελάει με χρυσά δόντια σε ένα σάπιο πρόσωπο… δεξιά η Αλήθεια, το Όνειρο, η Ποίηση, ο Έρωτας… το Μηδέν και το Αχανές που στροβιλίζονται σαν δαιμονισμένα σύννεφα σε ένα στερέωμα που μοιάζει μεθυσμένο και αλλάζει ολοένα… τι να κάνεις; Τι να επιλέξεις; Ποιο δρόμο να πάρεις;

Ο πρώτος μοιάζει αποκρουστικός αλλά υπόσχεται μια μίζερη ασφάλεια κι ένα βηματισμό ανάγκης και αίματος… αλλά τον υπόσχεται να πάρει και να σηκώσει… δεξιά σου το χάος, το τίποτε που μπορεί να κρύβει τα πάντα… το διαρκές μέσα στη στιγμή… το ακαριαίο που βιώνεται μια αιωνιότητα… το τίποτα που σε ραντίζει με το Όλο… η τρέλα… η Αγάπη… ίσως ο Θάνατος στο επόμενο βήμα…

Ξέρεις τι θα διαλέξεις τελικά… αυτό που μοιάζει περισσότερο με σένα…

Δεν θα επιλέξεις εσύ στην ουσία… Αυτό θα σε επιλέξει… Ό,τι είσαι, η εντελέχεια αυτού που είσαι για την ακρίβεια, αυτό θα σε επιλέξει… θα σου επιτρέψει όμως την αφέλεια να πιστεύεις πως διάλεξες εσύ… έχει κι αυτό την αξία του, τη σημασία του, τη βαρύτητά του…

Κι όμως… στο τέλος του δρόμου…


… υπάρχει ένα ακόμη Υ…

Σάββατο, Μαρτίου 04, 2017

Το αληθινό…


Ο
ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΕΙ ως αληθινό θα πρέπει πριν, συνθήκη αναγκαία και ικανή της ‘μετάβασης’, να έχει διέλθει από τη σφαίρα του μυθικού. Τούτο δεν συμβαίνει με το περίφημο και υπερ-εκτιμημένο πραγματικό. Τουναντίον. Ως πραγματικό μπορεί να θεωρηθεί οτιδήποτε οι αισθήσεις αιχμαλωτίζουν είτε δύνανται είτε όχι να το μεθερμηνεύσουν. Το γνωστό, υπό μία έννοια, είναι εξόχως πραγματικό αλλά δεν μπορεί κανείς να το αναγνωρίσει ως αληθινό. Το άγνωστο δεν μπορεί έμφρων άνθρωπος να χαρακτηρίσει ως πραγματικό. Και είναι το ‘αληθινότερο’ όλων…

Πάνω σε τούτα εδράζεται όλη η εικοτολογία της ‘πραγματικής ζωής’ σε διάσταση με τη ενδο-θέαση της ‘αληθινής ζωής’. Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει γνώση και επίγνωση, πάει να πει βαθιά εποπτεία, θα πρέπει σταδιακά να εγκαταλείπει τα δόγματα του πραγματικού και να εισέρχεται ψηλαφώντας και νυκτοπατώντας στα άδυτα και ημι-σκότεινα δώματα του αληθινού.

Γιατί να το πράξει όμως αυτό κάποιος; Γιατί να ‘μπει σ’αυτήν την περιπέτεια;’ Τούτο αναρωτιέται ο ράθυμος και νωθρός νους ο οποίος, εξησφαλισμένος από τη θωράκιση –απατηλή βεβαίως- της ‘φυσικής’, πάει να πει εμπειρικής και εμπειρωσιακής πραγματικότητας, απορρίπτει εύκολα οιαδήποτε αναδίφηση και εμβύθιση στους υποθαλασσίους και άχρονους κόσμους του μη-περατού. Ο νωθρός και ακηδής άνθρωπος εθριάμβευσε και στο δικό του κόσμο ζούμε όλοι μας, εξωτερικά τουλάχιστον. Αιώνες τώρα. Είμαστε αιχμάλωτοι του τροπαιοφόρου και παιανίζοντος επιστήμονα που γνωρίζει κάλλιστα να τεμαχίζει και ελάχιστα να συνθέτει. Πέταξε κάποτε στα σκουπίδια τον ‘παλαιό κόσμο των μύθων’ ο ‘καρτεσιανός’ άνθρωπος για να εισέλθει στο ‘νέο και πραγματικό κόσμο των αισθήσεων’… και των παραισθήσεων βεβαίως.

Θέλουμε να γνωρίσουμε… θέλουμε να δούμε… δεν θέλουμε πλέον να ονειρευόμαστε τον κόσμο, στην ουσία ούτε να τον ζήσουμε θέλουμε… θέλουμε να τον ψηλαφήσουμε, να τον μετρήσουμε, να τον κόψουμε και να τον αναλύσουμε… θέλουμε, σαν τα μικρά παιδιά, να τον χαλάσουμε και να δούμε τι ‘έχει μέσα’… Και ο κόσμος δεν αρκεί, η Γη δεν αρκεί, το ηλιακό μας σύστημα δεν αρκεί, ο υποατομικός κόσμος δεν αρκεί, ο άνθρωπος δεν αρκεί… έχουμε έναν πυρετικό και αδίψαστο ζήλο να κόβουμε σε τεμάχια μικρότερα ως και το ελάχιστο… καμιά ακεραιότητα δεν είναι αληθινή. Έτσι διακηρύξαμε κάποτε, έτσι συνεχίζουμε να μεγαλαυχούμε… εμείς που τα διαλύσαμε, εμείς θα τα ξαναφτιάξουμε… όμως…

Όμως ενώ το πραγματικό διαλυόμενο στα εξ ων συνετέθη ίσως δύναται κάποτε να επανέλθει, έστω και ‘χαρβαλωμένο’ στην προτέρα του ομοσχημία, το αληθινό, αρνείται πεισματικά να ξαπλώσει στο κρεβάτι του προκρούστη νου και να τεμαχιστεί από τον Μένγκελε φιλοπερίεργο δόκτορα ο οποίος αφού κορέσει, προς στιγμήν την εγκατιαία του πείνα για κατασφαγή και διαμελισμό, θα απέλθει αφήνοντας το σώμα στην αναξιοπρεπή κατάσταση που βρέθηκε το ‘τέρας’ του δόκτορος Φρανκεστάιν. Έμπνουν είδωλον, αν έχει την δυστυχία να αναπνέει ακόμα, αποκρουστικό εργαστηριακό πειραματόζωο που θανατώθηκε προς δόξαν της ‘επιστήμης’ στις περισσότερες περιπτώσεις…

Το αληθινό δεν αγγίζεται όμως… κι αυτή είναι η μέγιστη δόξα του και το αμιγές και αναφές της φύσης του… το κύδος και το κλέος… αναπνέει στο Γνόφο του Αχανούς και χλευάζει όλους τους μικροσκοπικούς επηρμένους κόκορες με τις λευκές μπλούζες που νομίζουν ότι κάποτε θα το εγκιβωτίσουν σε μια συσκευή και θα μπορούν να το αναπαράγουν κατά το δοκούν…

Το αληθινό δεν αιχμαλωτίζεται, δεν από-ιεροποιείται, δεν αποσαρθρώνεται, δεν αποδομείται, δεν σήπεται, δεν θνήσκει…

Η γεύση του πρώτου φιλιού δυο ερωτευμένων, το άγγιγμα της μητέρας στο πρόσωπο του παιδιού, το βλέμμα της αγαπημένης, οι ιερές πρωτανάσες της ζωής που ενσαρκώνεται και δημιουργεί μέσω της χονδροειδούς ύλης λεπτοφυή και υπερφυή θαύματα, οι σιωπές των μελαγχολικών μοναχικών συνανθρώπων μας, η αγιότητα της καρτερίας του ευγενούς όντος, η ενσυναίσθητη προσοχή και προσήλωση στον αναξιοπαθούντα αδελφό μας… όλα τούτα δεν εξαγοράζονται, δεν εκπίπτουν, δεν αποσαρκώνονται…
Μεταρσιώνονται όμως σε όνειρο, ποίηση και δράση… μεταβολίζονται σε γεγονότα αλήθειας… από ρυπαρές πραγματικότητες μεταβαίνουν σε αληθινότητες λάμπουσες… και αθανατίζονται…

αιωνίζονται κάθε στιγμή… χωρίς να το ξέρουμε…

κάθε φορά που υποδεχόμαστε με αγάπη και ησυχία τον άλλο…
κάθε φορά που ψελλίζουμε την ανάγκη μας για εκείνο που πάντα θα είναι…
κάθε φορά που απογαλακτιζόμαστε από εκείνο που κάποτε ήταν…
κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι και το κρατάμε σταθερά προσφέροντας τον εαυτό μας…

Κι όλα αυτά που εμείς κάποτε περιφρονήσαμε ως ‘απλοϊκά’, στοιχειώδη, παιγνιώδη, πρωτογενή, ‘εύκολα’, ευανάγνωστα, πεπαλαιωμένα, άχρηστα, πεπερασμένα, ανούσια, υπερκερασμένα…

Όλα τούτα υπάρχουν και μας αναμένουν…

Στην αλήθεια τους ανασαίνουν το πραγματικό…

Στην ανθοφορία τους πραγματώνουν το αληθές…

Και μας χαμογελούν…


Μαρ2017

Nearing Spring
Jake Olson

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2017

Ακόμη πιο αισχρή κι από την κλοπή είναι η ασέβεια...





Αλλά το όνομα και το έργον του κ λ έ π τ ο υ παρά τοις νεωτέροις, καθώς το όνομα και το έργον του λ η σ τ ο ύ παρά τοις αρχαίοις, όχι μόνον δεν εθεωρείτο αισχρόν, αλλ' ενομίζετο και ένδοξον, και τα ονόματα των διαπρεψάντων μεταξύ των ανδρών τούτων μετεδίδοντο ευσεβάστως από γενεάς εις γενεάν, και τα άθλα των ήσαν η γλυκεία ωδή των νεωτέρων Ελλήνων…

Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, (τ.Α΄)






Ακόμη πιο αισχρή κι από την κλοπή είναι η ασέβεια. Το κατά πρόσωπο φτύσιμο όλων, η ελεεινή εξαπάτηση, η ανερυθρίαστη χλεύη... 

Το λιγότερο αισχρό: η περιστασιακή βασιλεία τους...

Το περισσότερο φρικώδες: Η επιβίωση των επιγόνων τους σε ιδεολογικό – συμπεριφορικό – πολιτισμικό επίπεδο…
Δεν τους καίγεται καρφί για την απαθλίωση των πολιτών, για την εξόντωσή τους, για την ώθησή τους στις παρυφές απονενοημένων εγχειρημάτων… πράγματι είναι ανελέητοι, χοντρόπετσοι, κυνικοί…

Το μέγιστο όλων… η κλοπή του μέλλοντος… του  α ύ ρ ι ο  όλων όσων έρχονται ανύποπτοι και δεν προλαβαίνουν να καταθέσουν γραφή, θετική ή αρνητική στον τόπο τους. Αποτέλεσμα: ο ξενιτεμός, το όνειδος της μετάβασης σε άλλες χώρες, σε άλλα περιβάλλοντα, σε ενίοτε αφιλόξενους κόσμους, σε πολιτείες καχύποπτων, απρόθυμων πολιτών που θα τους δεχθούν ίσως συνυπάρχοντες αλλά σχεδόν ποτέ σύσκηνους. Μετά παραχωρήσεως ίσως εναύλιους. Εντός της οικίας ουδέποτε. Πολλοί θα τα καταφέρουν όπως συνέβαινε πάντα και θα επιστρέψουν στην Ιθάκη τους μια μέρα, κουρασμένοι, γκριζομάλληδες, πικραμένοι, απορημένοι, σε μια διαρκή αμηχανία και διερώτηση φιλοσοφική πια για την παραδοξότητα να λατρεύουν τόσο παθιασμένα τον τόπο που τους εξοστράκισε… βίαια, αναίτια, άγρια… απάνθρωπα
Την κλοπή θα μπορέσουν κάποτε στα εντός τους μνημονεύματα να την εργαστούν και να την αφομοιώσουν.

Την ασέβεια στο πρόσωπό τους όμως νομίζω πως όχι…

Ελπίζω πως όχι…

[Πολύ λυπούμαι που μαζί με πολλούς άλλους, θεώρησα τους παρόντες 'διαφορετικούς' από τους προηγούμενους... θλίβομαι για την αυταπάτη αλλά και για την συνεχιζόμενη απάτη... ήλπισα πως ίσως ετούτοι να είχαν ένα άλλο βλέμμα, ένα άλλο ανάστημα, μια άλλη 'πάστα'... σε υδαρές έδαφος θεμελιώσαμε τις ελπίδες μας... σύντομα κι αυτοί θα αποτελούν παρελθόν... το έργο της καταστροφής όμως θα εξακολουθήσει... διότι έρχονται οι επόμενοι... αλίμονο...]

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 15, 2017

Αλεξίζωος...




Ο
 πρώτος κατήγορος στέκεται απέναντί σου. Έχει περίπου το ύψος σου. Είναι σιωπηλός και αμείλικτος. Αντανακλά το φως και απορροφά το χρόνο σαν το σφουγγάρι. Ό,τι δείχνει δεν είναι η αλήθεια, μα είναι η πραγματικότητα. Όταν τον αγγίζεις γίνεται προέκτασή σου… όταν τον χλευάζεις σου επιστρέφει στο ακέραιο την κάθε λέξη… όταν τον κοιτάζεις σου ρουφά το βλέμμα… κι όταν τον αγνοείς απλά περιμένει. Ακόμα κι αν τον σπάσεις, τα θραύσματα σε περιέχουν… σε πολλαπλασιάζει, σε εξουθενώνει με την πολλαπλότητα των εγώ που κωμικά απειρώνονται στο διηνεκές και σε κοιτάζουν… μέσα σου… όχι εντός
Ο δεύτερος κατήγορος είναι μέσα σου. Οργανώνει το τέλος σου όπως ο επιμελής συμβολαιογράφος κάνει με τις διαθήκες των γηραιών πελατών του. Αδιαφορεί για το σπαραγμό του είναι σου, την τραγικότητα της ύπαρξής σου, την αιωνίωση του εφιάλτη σου… είναι ο γραφειοκράτης της ύπαρξής σου, ο μεθοδικός υπάλληλος και το απρόσιτο αφεντικό… εκείνος που σε έμαθε να μιλάς, να εκφράζεσαι, να ψεύδεσαι… κι εκείνος που θα στα ζητήσει όλα με τόκο την κατάλληλη στιγμή… δεν σε αγάπησε ποτέ γιατί δεν ανήκει τούτο στις αρμοδιότητές του… σε γαλούχησε με το αίμα του θηρευτή για να σε έχει ευάρπακτο θήραμά του… και εργάζεται… πάντα εργάζεται… μανιωδώς, ασταμάτητα… γιατί το αντίθετο δεν ανήκει, απλά, στις αρμοδιότητές του…
Ο τρίτος κατήγορος είναι ο ανύπαρκτος – υπαρκτός… είναι ο φαντασιακός υποστατός… είναι ο άπειρος – πεπερασμένος… είναι ο αδίστακτος – δειλός… ο απόστατος – μεθεκτός… είναι ο ζωώδης θάνατος… ο νεκρός ζωντανός… ο απέθαντος ερωμένος ο ελάχιστος των μεγίστων και ο μέγιστος των περιττών… είναι ο σημειακός και ο απειρόχωρος… ο αναρίθμητος και ο ευάριθμος… είναι ο μοναδιαίος και ο πληθυντικός… και είναι πάντοτε πανταχού και παρών… έτοιμος όπως ο δήμιος που περιμένει το γυμνό λαιμό με την αιώνια αταραξία του άψογα εκπαιδευμένου εκτελεστή… και είναι εκεί… και δεν είναι πουθενά…
Κι εσύ…
Εσύ στέκεσαι ασφαλής, πίσω από το κλειστό παράθυρό σου φιλοξενώντας το αναπότρεπτο που ανασαίνει μέσα σου και κοιτάζεις τον κόσμο. Έξω… αλλά όχι εκτός
Αρηγμάτωτος και αραγής, όσο και οι φαντασιώσεις σου.
Αδρανής και ακέραιος όσο και οι επιτεύξεις σου.
Ασφαλής και ατόφιος όσο και οι ψευδαισθήσεις σου.

Αλεξίζωος…

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2017

Ευφυής αδράνεια...



Με τα χρόνια, σου αποκαλύπτονται πολλά 
και διάφορα… 
δεν λέω πως εσύ τα ανακαλύπτεις… επιμένω πως αυτά σου αποκαλύπτονται… 
έχουν το λόγο τους… 
κι ας μην μπορείς να τον διακρίνεις αμέσως… άλλωστε, ελάχιστα μπορεί κανείς να διακρίνει αμέσως και μάλιστα με ικανή ενάργεια… 
συνήθως σύρεται από ‘τις εξελίξεις’, τη ‘ροή των γεγονότων’, τη δύναμη των δυνατών που θαυμάζει και την αδυναμία των αδυνάμων που φοβάται…

Με τα χρόνια σου αποκαλύπτεται, για παράδειγμα, πως συνήθως τα θορυβώδη αίτια οδηγούν σε ήσυχα αποτελέσματα. Εκείνο που μέσα σου φλυαρεί ακατάπαυστα, μια μέρα ξαφνικά, σιωπά, ακινητεί, ηρεμεί… 
αλλά δεν πεθαίνει… 
απλά αποσύρεται σε μια… ευφυή αδράνεια… 
είναι πάντα εκεί, χωρίς αμφιβολία όμως δεν πρόκειται να θορυβήσει ξανά ποτέ… 
δεν χρειάζεται… όταν το έκανε ήσουν απών… τώρα που είσαι παρών είναι μάλλον αργά…

Με τα χρόνια σου αποκαλύπτεται ακόμη πως αποδεκτό δεν γίνεται κάτι επειδή ‘είναι λογικό’ αλλά επειδή ‘λειτουργεί’ σε ένα πλαίσιο που κάποιοι, κάπου, κάποτε προκαθόρισαν ως λογικό και από τότε όλοι το ακολουθούν ως ιερό βιβλίο και θεόπνευστη αλήθεια.

Έξω απ’αυτό το ‘λογικό’ πλαίσιο, φαίνεται πως επικρατεί ανισορροπία, αστάθεια, αμφιβολία και ωκεάνια ανασφάλεια… 
και κανείς δεν θέλει να δοκιμάζει την τύχη του Κολόμβου στα καλά καθούμενα… 
ειδικά αν τα απάνεμα λιμάνια των αιώνων έχουν πάντα μια θέση να σε περιμένει… τώρα βέβαια, ως γνωστόν, η παρατεταμένη παραμονή ενός πλοίου σε ένα λιμάνι ισοδυναμεί με έναν αργό θάνατο…
ακριβώς αυτό…

Με τα χρόνια σου αποκαλύπτεται επίσης πως εκείνο που ‘αξίζει’ δεν είναι αναγκαστικά και το πλέον άξιο καθώς την αξιοδότηση δεν έχεις κάνει εσύ αλλά κάποιοι που προηγήθηκαν και επέβαλλαν τα πρωτόκολλα και είναι πολύ κοπιαστικό και αγχωτικό να επαναστατήσεις για να τα αλλάξεις. 

Η ‘αξία’ των άξιων και η ‘απαξία’ των ανάξιων δεν έχει άλλωστε και τόση σημασία όταν ετεροπροσδιορίζονται κι αυτά ακόμη τα αυτονόητα, όπως η δροσιά μιας πρωτότυπης σκέψης, η τολμηρή έξοδος από ένα σύστημα που σκοτώνει την έμπνευση ή το άλγος της καθημερινής συμβίωσης με τη βλακεία και την τυφλότητα.

Πολλά ακόμα σου αποκαλύπτονται με την πάροδο των ετών… 

κάθε μέρα ξυπνάς όλο και σοφότερος και κάθε μέρα αντιλαμβάνεσαι πως ο νους δεν παλεύει πια ως ηνίοχος να σε κρατήσει δέσμιο στο άρμα του…

Το επιτυγχάνει πλέον αυτό άριστα ο χρόνος. Και η φθορά…

Πριν που δεν ‘καταλάβαινες’ είχες όλη την ενέργεια και την σπατάλησες στο ‘να ζήσεις τη στιγμή’… δήθεν…

Τώρα που ηνοίχθησαν οι οφθαλμοί σου απολαμβάνεις ως μοναχικός ηδονοβλεψίας το κάθε ηλιοβασίλεμα…

και ετοιμάζεσαι…


Τρίτη, Ιανουαρίου 24, 2017

Εκείνο που σκοτώσαμε το πενθούμε μόνο εμείς...


(Πολλά είχαν προηγηθεί… συζητήσεις, σιωπές, βλέμματα αθώα, βλέμματα ένοχα… αδιάφορο… στην αληθινή ζωή ‘δραματουργική συνέχεια’ δεν υπάρχει…)

Ευτυχώς η ποίηση δεν έχει ανάγκη τους ποιητές, της είπα και αρνήθηκα να την κοιτάξω στα μάτια. Δεν λέω πως απέφυγα απλώς. Γιατί είναι φορές που το βλέμμα στερεώνει την αλήθεια βαθύτερα απ’το λόγο ή το άγγιγμα ακόμη.
Και δεν αντέχεται…
Η ποίηση είναι ένας ολόκληρος κόσμος.
Ή μάλλον, είναι ο ίδιος ο πρώτος Κόσμος που γέννησε όλους τους κόσμους.
Κι ο κόσμος δεν έχει ανάγκη κανέναν από μας… υπήρχε πριν και θα υπάρχει μετά… έστω και σακατεμένος… γιατί τον παραλάβαμε καθαρότερο απ’όσο θα τον παραδώσουμε… τον παραλάβαμε αγνό και τον μολύναμε… τον παραλάβαμε όμορφο και τον ασχημύναμε… είναι ντροπή να σκεφτόμαστε πως υπάρχουμε εμείς και ο κόσμος… στην ουσία υπάρχει μόνον ο Κόσμος… εμείς είμαστε ένα θλιβερό και ρυπογόνο συστατικό του… ένα εξελικτικό λάθος, μια νοσηρή εξαλλαγή, ένα καρκίνωμα… γι αυτό και θ’αφανιστούμε σύντομα και η Φύση θα γιορτάζει.
Δεν έλεγε τίποτε μονάχα με άκουγε σκεπτική. Ξέρω πως είναι αυτό. Σκεπτικός θα πει, αναλογίζομαι και ανασυγκροτώ κάθε στιγμή τον ίδιο τον εαυτό μου… σαν ένα ολόγραμμα που τρεμοπαίζει και ξαναδυναμώνει… χάνεται κι έρχεται κάθε στιγμή.
Ποτέ δεν είμαστε εδώ ή εκεί… σταθερά, ολόκληροι, άρτιοι… το σώμα ίσως… μα η καρδιά είναι αλλού και ο νους κάπου αλλού… ολόκληροι κι ευθυγραμμισμένοι δεν είμαστε ποτέ… δεν θα το αντέχαμε… θα μας συνέτριβε…
Μοιάζουμε καμιά φορά με το φονιά που στέκεται πάνω απ’το θύμα του και κλαίει… πέρασε τη γραμμή που δεν έχει γυρισμό… διέπραξε το έγκλημα… και θρηνεί όχι για το αμετάκλητο και φρικώδες της πράξης του αλλά για τη μοναξιά του… πενθεί για τον ίδιο που στη γωνιά τον περιμένει ένας άλλος θάνατος… ο δικός του… γιατί δεν είμαστε ούτε παρόντες ούτε ζωντανοί… Νομίζουμε πως είμαστε ζωντανοί…
Κάποια κομμάτια μας έχουν ήδη πεθάνει… εμείς τα σκοτώσαμε… και μόνο εμείς μπορούμε να θρηνούμε γι αυτά…
Περπατούσαμε στον κατηφορικό δρόμο για το σπίτι. Η νύχτα ήταν υγρή, αφιλόξενη, γεμάτη κιόλας με την επόμενη μέρα…

Terre brûlée
David Senechal Photographie (polydactyle)

Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2017

Ἔρρει τὰ κᾶλα…


Κάποια στιγμή, δεν θεωρώ ότι θα αργήσει πολύ, αυτή η ‘φούσκα’ των social media θα σκάσει… οι άνθρωποι θα σηκώσουν τα κεφάλια τους από τα υπερμεγέθη μοδέρνα πολύ-κινητά τους και θα αποφασίσουν να ξαναδούν τους συνανθρώπους τους στα μάτια… η εποχή των κατεβασμένων κεφαλιών θα λήξει και θα ξαναγίνουμε συν-άνθρωποι… έστω και τύποις, έστω και εξ ανάγκης… αυτή η φαρσοκωμωδία των ανθρώπων με το ένα χέρι (γιατί το άλλο είναι μόνιμα σε πυρετική κινητικότητα επί της οθόνης) θα ρίξει αυλαία… αν δεν γίνει αυτό, τότε πολύ απλά, τα πλοία βουλιάζουν και απομένουν στην επιφάνεια να πελαγοδρομούν αενάως ξύλα και απομεινάρια άλλων εποχών… πάει να πει κελύφη ανθρώπων, κούφια και περιπλανώμενα…

Θυμάμαι κάποτε που συζητούσα με μια καλή μου φίλη. ‘Φοράω πάντα μαύρα γυαλιά στον ηλεκτρικό’, μου είπε σε μια αποστροφή της με νόημα. ‘Ειδικά το πρωί, όταν πηγαίνω στη δουλειά. Κάποτε και το απόγευμα που επιστρέφω’. Μάντεψα την αιτιολόγηση αλλά την ρώτησα το γιατί. ‘Δεν θέλω να βλέπω κανέναν… μάλλον δεν θέλω να με βλέπει κανείς’.

Η συζήτηση αυτή ήταν πριν χρόνια. Σήμερα δεν έχουμε ανάγκη από μαύρα γυαλιά. Το αντίθετο. Έχουμε ανάγκη από καλούς φακούς επαφής και ευλύγιστους αντίχειρες. Διότι αν πηγαίνουμε από Πειραιά Μαρούσι, ας πούμε, έχουμε σαράντα πέντε αφόρητα λεπτά μπροστά μας. Πώς θα περάσουν; Κάποτε τα βαγόνια του ηλεκτρικού και του Μετρό ήταν γεμάτα παρατημένες εφημερίδες και περιοδικά. Δεν έχουμε χρείαν πλέον. Ο καθένας με το κινητό του κι ένα ζευγάρι ακουστικά και… αρχίζει το ματς. Τα σαράντα - πενήντα λεπτά περνάνε ‘αέρας’ και αν δεν τελειώσαμε θα συνεχίσουμε στο γραφείο. Με καφέ στο άλλο χέρι –το ‘κουλό’- θα συνεχίσουμε το σκρόλινγκ ανενόχλητοι για κανά μισάωρο ακόμα… ωραία που είναι η ζωή όταν έχεις φάτσαμπουκ και σταγκράμι… έτσι… Τώρα, τι γίνεται γύρω μας; Πόλεμοι, σεισμοί, απεργίες, κινητοποιήσεις, ξυλοδαρμοί, ληστείες, βιασμοί… ποιος χέ…

Μπορεί να μοιάζει με λήρημα παλιόγερου όλο αυτό όμως, αισθάνομαι ότι συναπαντιέμαι με πολλούς και πολλές… κι όχι μονάχα τους άνω των δεύτερων ‘άντα’… γιατί επαναλαμβάνω… όλο τούτο είναι το θέατρο του παραλόγου και κάποια στιγμή όλες οι θεατρικές παραστάσεις τελεύουν και πάμε σπίτια μας…

Αλλά εμείς είμαστε ήδη σπίτια μας… το είχα λησμονήσει… κάποιοι που απέμειναν να μας κοιτούν απορημένοι ας ξύσουν την κεφαλή τους αλλά απάντηση δεν έχουμε…  ως και ο χρόνος θέλει το χρόνο του, απεφάνθη κάποτε κάποιος… ας περιμένουμε λοιπόν… με το κινητό στο χέρι…

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2017

Υβός



Τούτο το άθλιο τέρας
δεν μου άξιζε να είμαι
καταραμένος
ανάπηρος
κυφός
κι όμως
έχω ένα στερέωμα στη ράχη…

Οι άνθρωποι με προσπερνούν
αλλάζουν βλέμμα βιαστικά
αλλάζουν δρόμο
με αποφεύγουν

ψιθυρίζουν μεταξύ τους
λένε
είναι καμπούρης
είναι φριχτός!

κι όμως
δεν ξέρουν
πως έχω ένα γαλαξία
από νιογέννητα χαμόγελα στη ράχη

κάποιες εποχές
κείνο που γεννήθηκε μαζί μου
χιλιετηρίδες πριν
συρρικνώνεται
πεθαίνει
για να αιματώσει εμένα
κι ύστερα εγώ
έρχεται η σειρά μου να πάψω να βλέπω τον κόσμο
για να’χει εκείνο όλο το βλέμμα
κι όλο το φως που του στέρησα

το γήρας
δεν έρχεται στα κύτταρα μου
είναι η μοίρα μου
αέναα να περπατώ
ανάμεσα στους νεκροζώντανους
και ο χρόνος να με αγνοεί
λες κι είμαι ακόμη και γι’αυτόν
ανεπιθύμητος…


Τούτο το άθλιο τέρας
δεν μου έπρεπε να είμαι
καταραμένος
άσχημος
υβός
κι όμως
έχω ένα σύμπαν
από θηλυκούς χειμώνες
και καλοκαίρια αρσενικά 
αιώνια να ερωτοτροπούν
στη ζωντανή μου ράχη…



Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2017

Να μάθουμε να μετράμε το λοιπόν...


Είδα το σχετικό βίντεο σε κάποια ιστοσελίδα και με γέμισε ανάμεικτα συναισθήματα: Συμπαθέστατοι συνάνθρωποί μας, μεθεόρτιοι και χαρωποί, ιδιαίτερα νέοι, και των δυο φύλων, ερωτήθηκαν από ‘άνθρωπο με το ματσούκι’ σε δρόμους των Αθηνών κάτι το απλό -φαινομενικά, ως απεδείχθη: Πόσα εκατομμύρια έχει το δισεκατομμύριο; Υπήρχε επίσης και η παραλλαγή: Πόσα δις έχει το τρις; Φαίνεται πως οι διοργανωτές της υπαιθρίου έρευνας, μέλη σατιρικής εκπομπής, εγνώριζαν το… ναυάγιο που θα επακολουθούσε και φαντάζομαι το καταδιασκέδασαν. Διότι η αλήθεια είναι πως από όσους ατυχείς αιφνιδίασε ο ‘ματσουκοφόρος’ νεαρός, ΟΥΔΕΙΣ απήντησε σωστά! Και να θέλεις να το επιτύχεις είναι μάλλον αδύνατον. Και να το σκηνοθετήσεις ακόμα. Μα κανείς; Και όμως… Κανείς!!!

Ένας νεαρός μόνο έφτασε… κοντά. Αντί για χίλια, που είναι βεβαίως η ορθή απάντηση, απάντησε ‘999’ και ο ρεπόρτερ τον συνεχάρη θερμά λες κι είχε επιτέλους, ανακαλύψει τον Αϊνστάιν… Επίσης νεαρά απήντησε δι’ ελιγμού έξυπνα στην ερώτηση ‘πόσα δις έχει το τρις’: ‘Πολλά!’ και εισέπραξε επιφώνημα θαυμασμού και θερμή χειραψία.

Τώρα γιατί αφιερώνω χρόνο για κάτι τόσο κοινότοπο; Για να γκρινιάξω; Για να κάνω το ξύπνιο; Μην και δεν γνωρίζω την αμηχανία και το τρακ του αιφνιδιασμού όταν περπατάς αμέριμνος –ή συσκοτισμένος από τα όσα βιώνεις- και εν ριπή οφθαλμού εμφανίζεται το μικρόφωνο στη μούρη και κάποιος με μια κάμερα στο βάθος για να σου κάνουν την οιαδήποτε ερώτηση; Μην και δεν το έχω περάσει κι εγώ; Βεβαίως και το γνωρίζω πολύ καλά και ομολογώ πως είναι ένας παράγοντας που δεν φαντάζεσαι πόσο μπορεί να σε επηρεάσει. Μπορεί να τα χάσεις κυριολεκτικά και να εμφανίσεις όψη κάποιου που μόλις ήρθε από άλλο πλανήτη.

Όμως, αλλού ήταν η εστία του κλαυσίγελου εντός μου. Όταν όλοι πλέον έχουν αποδοθεί και επιδοθεί στην επικράτηση, επί δεκαετίας, των λεγομένων θετικών επιστημών –θύμα τους υπήρξα κι εγώ- και οι εκπαιδευτικές πολιτικές έδωσαν βάρος στους αριθμούς, στην δόξα και τη λαγνεία των αριθμών και αμέτρητοι όσοι έσπευσαν προς ανάλογες σπουδές Οικονομικών και Μάρκετινγκ και άλλων συναφών, είναι δυνατόν, σε μια τέτοια ερώτηση να υπάρχει τέτοια παταγώδης αποτυχία;

Πόσα μελομακάρονα κατηναλώθησαν επιτέλους; Φράκαραν οι αρτηρίες, στόμωσαν τα τριχοειδή, οι εγκέφαλοι υπολειτουργούν, οι αναρίθμητες ώρες στα ίνσταγκραμ και στις άλλες ευγενείς δραστηριότητες με ολυμπιακές επιδόσεις, ως φαίνεται, είχαν τραγικές συνέπειες. Ξεχάσαμε και να μετράμε πλέον…


Σε λίγο θα περπατάμε κατά ομάδες στους δρόμους για να… περνάμε ο ένας τους άλλους απέναντι στις διασταυρώσεις! 

Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2017

Ο κόλαφος του 8…





Δεν γεράσαμε σε οχτώ χρόνια… κανείς δεν γερνάει σε οχτώ χρόνια… αρκεί μια νύχτα για να γεράσεις… δεν χρειάζεσαι 2920 νύχτες… μια είναι αρκετή…
Όμως δεν γεράσαμε κι ας πέρασαν σχεδόν τρεις χιλιάδες νύχτες… υπήρχαν και οι μέρες…
Ποτέ δεν υπάρχουν μόνο νύχτες…
Υπήρχαν κι εκείνα τα πρωινά που ξυπνούσαμε μαζί… και υπήρχε το χαμόγελό σου… σκεφτόμουν πως κάθε φορά που μου χαμογελάς είναι σα να μου δίνεις μια ακόμη ευκαιρία… όχι, πως μου προσφέρεις μια ακόμα ευκαιρία… έλεγα πως όταν πάψεις να μου προσφέρεις αυτό το χαμόγελο, όλα θα έχουν τελειώσει… Οι μέρες τελειώνουν όταν πάψεις να χαμογελάς… μοιάζει θλιβερά αστείο… μοιάζει μελαγχολικά αληθινό…
Υπήρχαν και οι μέρες λοιπόν…
Υπήρχαν οι μέρες που ο ήλιος δεν έκαιγε… ζέσταινε… θέρμαινε… ζωντάνευε… Ο ήλιος δεν είναι πάντα εχθρός… ο εχθρός δεν είναι πάντοτε εχθρός… κάποιες φορές είναι απλώς αυτό που είναι… γιατί δεν είναι ούτε φίλος… αν έχεις την ετοιμότητα της φιλίας…
Ποιος έχει αληθινά την ετοιμότητα της φιλίας;
Ποιος έχει αληθινά την ετοιμότητα για οτιδήποτε;
Δεν υπήρχαν μόνο νύχτες γεροντονέε μου… ή νεοαρχαίε μου, καθώς θα έλεγε και ο δάσκαλος Λιαντίνης… Γιατί υπήρχαν και οι μέρες… Πρίν και μετά…
Οι μέρες έχουν αυτό το καταραμένο προνόμιο… Βρίσκονται πριν από τις νύχτες… και μετά από αυτές… Μοχθηρό και διαρκές προνόμιο… Κάποιες μέρες λειτουργούν σαν πετσέτες… σκουπίζουν τις βρωμιές της νύχτας… κάποιες άλλες είναι πολυτελείς κρουαζιέρες για συνταξιούχους… θα ζήσεις το όνειρο μιας ολόκληρης ζωής αλλά θα γυρίσεις πάλι στη σκατότρυπα… αλλά θα ‘σου έχει μείνει η φανταστική εμπειρία’…
Υπήρχαν και οι μέρες γκρινιάρη ασπρομάλλη… ο κόλαφος ήταν αυτά τα γκρίζα που έγιναν άσπρα…
Και όσα έγιναν;
‘Η μνήμη μου περιέχει τα συναισθήματά μου…’ Ποιος ξύπνιος το είπε αυτό; Ο Αυγουστίνος θαρρώ… ζεις στην κόλαση αλλά η ανάμνηση ενός αγγίγματος αρκεί για να σε πάει στον παράδεισο… για λίγο μόνο άγιε… για λίγο… Ζεις στον παράδεισο κι αρκεί η ανάκληση μιας τραγωδίας για να σε εξορίσει απ’την Εδέμ… είπαμε, για λίγο… το τώρα δεν εξαγοράζεται άγιε της δύσης… το ξέρεις δα… δεν εξαγοράζεται το άτιμο με τίποτα…
Αλλά ο κόλαφος δεν είναι ίσως ούτε το 8…
Είναι πως πριν απ’αυτόν ήταν το 7…
Και μετά απ’αυτόν… τα γεννητούρια…